Fototoek


Fotogalerie van Jan-Maarten Goedkoop

Home | Fototoek | Vrije Fotografie | Kerst | Kerst 2019

Kerst 2019
Kerst 2019
12/09/2019
Zit een oude man op een krukje. In zijn armen houdt hij een accordeon vast, maar hij speelt er niet op. Naast hem een bronzen beeld van een vrouw die een boek zit te lezen. Achter hem een kerststalletje en een paar kerstboompjes. "Mag ik een fotootje maken?", vraag ik. Hij antwoordt: "Holland?" en knikt dat het wel goed is. Ik bevestig het en vraag hem waar hij vandaan komt. "Slovakia". Z'n ogen lichten een beetje op maar met die blauwe vlekken op zijn wangen ziet hij er toch wat zorgbehoevend uit. Als ik aanstalten maak om een fotootje te schieten zegt hij nog zachtjes: "kalt".
De vrouw met het boek leest geconcentreerd verder en laat zich niet afleiden door het gesprekje of de camera. Pas achteraf valt het goudkleurige geldbakje me op, dat voor hem op straat staat. Het kleurt eigenlijk wel precies bij zijn instrument. Zijn handen lijken helaas te verkleumd om nog in staat te zijn een mooi lied voor ons te gaan spelen.
Wat valt er nog te zeggen of te vragen? "Ja kalt!", verder kom ik niet.
Na thuiskomst, lekker verwend bij de warme kachel, vraag ik me af waar deze straatmuzikant de nacht zal doorbrengen, of er ergens nog iemand op hem zit te wachten?
"Slovakia, kalt!", spookt door mijn hoofd en daar moet ik het mee doen. Volgende keer toch maar eens wat verder vragen, als hij er tenminste weer zit.


Translation:
An old man is sitting on a stool. He is holding an accordion in his arms, but he is not playing it. Next to him a bronze statue of a woman reading a book. Behind him a Christmas stall and a few Christmas trees. "Can I take a photo?" I ask. He answers: "Holland?" and nods that it's okay. I confirm and ask him where he comes from. "Slovakia". His eyes light up a bit, but with those blue spots on his cheeks, he still looks a bit in need of care. When I get ready to shoot a photo, he says softly: "kalt".
The woman with the book is still reading in full concentration and is not distracted by the conversation or the camera. It is only afterwards that I notice the golden money box that stands on the street in front of him. It actually colors exactly with his instrument. Unfortunately, his hands seem too cold to be able to play a nice song for us.
What else can you say or ask? "Ja kalt!", I can't get any further.
After returning home, comfortably and spoiled by the warm stove, I wonder where this street musician will spend the night, will there be someone waiting for him somewhere?
"Slovakia, kalt!" haunts my head and I have to deal with that. Next time I'll just ask a little further, at least if he will be there again.